嚴(yán)光釣臺(tái)

題嚴(yán)光釣臺(tái) 弭棹歷陳跡，悄然関我情。伊無昔時(shí)節(jié)，豈有今時(shí)名。辭貴不辭賤，是心誰復(fù)行。欽哉此溪曲，永獨(dú)

嚴(yán)陵釣臺(tái) 終向煙霞作野夫，一竿竹不換簮裾。直鈎猶逐熊羆起，獨(dú)是先生眞釣魚。

嚴(yán)陵釣臺(tái)下作 絶頂聳蒼翠，淸湍石磷磷。先生晦其中，天子不得臣。心靈棲顥氣，纓冕猶緇塵。不樂禁中臥，?

登嚴(yán)先生兩釣臺(tái) 兩臺(tái)有逕可躋攀，老樹長(zhǎng)藤薈蔚間。魚釣自忘天子貴，風(fēng)雲(yún)何似客星閒。鐘催夜月來孤寺，帆挾

經(jīng)嚴(yán)陵釣臺(tái)下作 未信綸竿天半垂，髙風(fēng)自足動(dòng)人思，娶妻難得梅福女，求友悔結(jié)劉欽兒。七里山花眀躑躅，一灘

釣臺(tái) 曾注西臺(tái)慟哭記，摩娑老眼見崔嵬。當(dāng)時(shí)朱鳥魂間返，今日誰人雪後來。江上愁心?百尺，平生奇險(xiǎn)浪千堆

釣臺(tái) 少有高名隱富春，南陽游學(xué)爲(wèi)亡新。高皇舊識(shí)屠沽輩，何似原陵有故人。

刻嚴(yán)陵釣臺(tái)羅隱 巖巖而高者，嚴(yán)子陵之釣臺(tái)也。寥寥而不歸者，光武之故人也。故人之道何如？睨蒼苔以言之。

嚴(yán)陵釣臺(tái)下作權(quán)德輿 絶頂聳蒼翠，清湍石磷磷。先生晦其中，天子不得臣。心靈棲顥元，纓冕猶緇塵。不樂禁中

釣臺(tái)嚴(yán)先生祠和敬身 青冥山色裏，野老此垂綸。目分宜長(zhǎng)?，君猶念故人。雲(yún)臺(tái)無倦鳥，春渚見?鱗。千載祠堂